بـــرهنه در بـــاد

برهنه لبخند می زنی و 
خمیاره می لرزد
لابه لای موهایم
گیر می کند 
عطر عجیبی
ار خواب های هرشبم
در تختخوابی کلافه 
حرف می زنم
با قطره های رسیده 
از افکاری آویزان
- سکوت- 
و جان می دهد
ناگهان
در کف دستانم
سروصدای روزمره
آرام 
آرام
می پیچد 
بر بازوان در هم من
برهنه لبخند می زنی 
- دودل-
و باد
بی جهت می وزد
مُدام 
در ساعت دم کرده عصرگاهی

اعتباری نیست

بر این روزگار پر از هیچ

که شرط عقل است

احتیاط 

مامان همیشه دوست داشت اسم من را  می گذاشت مژگان ، من هیچ حسی به این اسم ندارم اما بابام حرف خودش به کرسی می برد !...اره می برد و طبق سنت خیلی  دموتراتیک  خانوادگیش که باید این سه اسم (علی / فاطمه / معصومه) در خانواده باشد  قرعه معصومه به من افتاد و باز هم من به این اسم حسی نداشتم  هرچند در جواب بی تفاوتی من بابا می گفت : مَعصومه یک نام دخترانه عربی است . معصومه یعنی دختر بی گناه . لقب فاطمه دختر امام هفتم موسی بن جعفر (ع ) است و مزار او در قم زیارتگاه شیعیان است تا  اینکه رفته رفته هر کسی به سلیقه خودش من را  یکجور صدا کرد .
مصی/مسی
معصوم
منوس( دخترخاله کوچک  ام این را باب کرد برای فامیل مادری)
معصی
محسی( این گویش اقوام همسر )
و در نهایت مسیح
 این قرائت آخری به دلم نشست و کم کم به هوس تغییر اسمم افتاد تا سال 85 تو وبلاگم به اسم مسیح شروع کردم به نوشتن و در این بین باید پاسخ گویی جماعتی می شدم که  اعتراض داشتن مسیح اسم مردانه است و بر زنانگی من نمی چسبد  پس کم کم خوانش مسی  را - تایید می کنم -  مسی با سین را ترجیح دادم به همه خوانش ها
اما هنوز هم اسمم برای من دلنشین نیست و نمی دانم اگر این اسم را نداشتم چه اسم دیگری را برای خودم انتخاب می کردم .
اما برخلاف شهیار قنبری باید بگویم :
اسم کوچک من زیبا نیست !

بوی ِ آویشن کوه های دور را می دهد
زنی 
که هر صبح 
به دوش می‌کشد
چمدانی لبریز ِ روزمر‎گی ‎...

من از اینجا خواهم رفت
و فرقی نمی کند
بهار رسیده باشد یا نه
و آخرین خنده مرا
کسی به یاد داشته باشد
من از اینجا خواهم رفت
و فرقی نمی کند
آغاز فصل چندم سال باشد
و فرقی نمی کند
عقربه ها می گردند
بر  مدار ساعت ها یا نه...
من از اینجا خواهم رفت
با تپش قلبی
جامانده
در نبض دلتنگی...

تو ...

پیشگفتار کتابی نانوشته

من...

پاورقی  یک مجله ی کهنه