بـــرهنه در بـــاد

قرارمان

 ابتدای هر فصل!

نامم را

تو از بر کن و

 نترس

 گم نمی شوم ،

 این زمستان گواهی است

 بر ماندنم!

 سی و یک زمستان

بهار شد با من

به سکوتِ واژه ها

و هیاهوی گنجشک ها

راستی

قرارمان

 ابتدای هر سال!

پ.ن:

از سی که گذشتی ... نمی‌دونی باید بجنگی هنوز، یا دست بکشی از جنگیدن

 به کجای زندگی 

می آویزد 

پیراهن پاره پاره درد را...

در هرزه گردی های

 این فاتحان دیوانه ی هزار واژه دروغین 

که آب از آب تکان نمی خورد

در اخبار شبانگاهی

هنوز  هم خورشید می گردد

دور زمین !

حوصله تنگم را بغل می کنم

و پیاده می دوم

در هوای

پر از عطر کال کاج های این پیاده روهای کش دار و آشنا

و درختان تبریزی بلند آن سوی خیابان نیمه تاریک

با بوسه های که هیچ گاه شبیه هم نیست

عریان و ساده

می رقصم،در دهان باد

چون سنجا قکی سرگردان

مسحور رقص مسخره ی تیک تیک ساعت های این شهر

حوالی عطر هماغوشی پروانه با سکوت

دور می شوم

از همه خاطرات تو

اما ،همیشه

به همین سادگی ها نیست