بـــرهنه در بـــاد

جامانده ای در مرز جغرافیایی جنون

فصل بهار است و هنگام چیدن من!!!!

 سعی می کنم بوی بهار را باور کنم. بهار را باور کنم؛ پنجره را  باز می کنم تا قدری خانه نفس بکشد در خنکای این نسیم بهاری که در واپسین روزهای زمستان وزیدن گرفته ...دوباره با خود زمزمه می کنم

بهار،  بهار ... چه اسم آشنایی                                 

                               بهار، بهار....یه مهمون قدیمی ....

چشمهایم را می بندم .بوی بهار را می شنوم و بهار را با تمام وجودم باور می کنم

                  ســـــــــــال نوی همگی سبز و بهاری ..

   + مسیح اسمعیلی ; ٥:۳٤ ‎ب.ظ ; سه‌شنبه ٢۸ اسفند ۱۳۸٦
comment نظرات ()

روزهای هیچ کس ...

روزهای عبوس 

               کلمات متورم شده 

                                و خطوط سرگردان 

در سطرهای گمشده 

                               حوالی سکوت 

چه بی رحمانه تکه پاره  می کنند 

                                     خیال تشنه  را ...  

پ.ن : چـــــــــــــــــقدر این روزهای پایانی قشنگـــــــــــــند !!! روزهای بی خیالی  از همه ....به امید اینکه شاید امسال  هم خوب تموم بشه ،شایدم سال دیگه سال تو باشه !!!    

   + مسیح اسمعیلی ; ۱٠:۳۱ ‎ق.ظ ; یکشنبه ٢٦ اسفند ۱۳۸٦
comment نظرات ()

در میان ورق پاره های دلتنگی هایم

از هر سو که می نگرم

در ازدحام این شب باکره

چشمهایت

تکرار می شوند

و باران

بدرقه ی قدمهایم

لگام بر ابرها زدی

و می تازی

در التهاب دیدگانم !

دراین میانه

تنها امواج وحشی باران

صخره های تنم را به سخره گرفتند

دیریست

به هیچ دریایی نرسیده ام

تنها خود را

در عمق چاه های تنهایی ام

میان  بوی پوسیده ی پیراهنت

می کاوم

   + مسیح اسمعیلی ; ۱٢:٥٧ ‎ب.ظ ; پنجشنبه ٢۳ اسفند ۱۳۸٦
comment نظرات ()

تمرین آفرینش !

خدایی خواهم آفرید


سزاوار پرستش


تا الهه گان تو


  مردد بمانند  


خدایی کنند یا نه؟!

 


پ.ن: برای تو یی که عاشق این شعرم بودی ...!!!!

   + مسیح اسمعیلی ; ۳:٤۸ ‎ب.ظ ; سه‌شنبه ٢۱ اسفند ۱۳۸٦
comment نظرات ()

آه از این دل که به صد بند نمی گیرد پند

     گذشت 

     دوازده ماه مرگی و شب و روز مرگی

     این بار  

     می خواهم 

     دوازده بار 

    تنگ به آغوشم بکشی  

    در سپیده دمان  

   اواخر همین بهار

   + مسیح اسمعیلی ; ۱۱:۱۸ ‎ق.ظ ; یکشنبه ۱٩ اسفند ۱۳۸٦
comment نظرات ()

بیچاره من ....بیچاره حوا!!

و آنگاه که عشق ِ بیقرار 

نفس می زد  

 در صبح ظهور زمین

 روح نا آرامی  

 مرا سکوت می آموزد 

 این روایت تو به توست 

 ای حوا زاده  گندمگون

- رنگ گندمی بی نان - 

 دروکن گریه هایم را 

 برتن خشک خاک  

در پس التهاب لحظه ها 

 به یاد بهارهای رفته .... 

چموشی چرا ؟!! 

 مادیان بی سوارم

 آغاز فصل کوچ است و غریبی ...

   + مسیح اسمعیلی ; ٩:۱٢ ‎ب.ظ ; جمعه ۱٧ اسفند ۱۳۸٦
comment نظرات ()

چرا همیشه دلواپس منی ؟!!!!

امروز وقتی کتابخانه را تمیز می کردم ...به دفترچه یادداشت زیبایی که  کادوی تولدم بود از تو ...رسیدم ،ازت معذرت می خوام چون تا به امروز فرصت نشده بود چیزی بنویس در این دفتر ...آخه دلم می خواست بهترین نوشتم  در صفحه اولش به یادگار بماند  تا اگر روزی ، کسی ، جایی ...به این دفتر رسید ...بداند بهترین نگاشته  همین صفحه نخست است .اما امروز وقتی دفترچه را باز کردم برای نخستین بار  متن زیبایی را که برایم نوشته بودی ....دیدم

چقدر این متن با حال و هوای این روزهای من هم آهنگ می خواند .....

 

عاشق  ِ از خواب بیدار شده ای ناله می کرد :

 

عشق را من سر انداختم ، با دومیله ی فلزی،

 

با نقشه ی خالی...

 

گشاد در آمده از آب ،

 

گشاد...

 

بر شانه هایت زار می زند ،

 

صبرکن ،صبرکن

 

بلاخره یک روز تو هم بزرگ می شوی ...

 

***

 

 صفحه ای برای نواهای عاشقانه ات

 

و نقشه ای برای عاشقانه های در غربتت!!

 

تا روزی که ،

 

یا تو اندازه اش را پیدا کنی

 

یا او بزرگ شود ...

                                                 دی ماه 86

                                                                                    ساجده

 

   + مسیح اسمعیلی ; ٦:٢۳ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ۱٥ اسفند ۱۳۸٦
comment نظرات ()

دچارم!!!

من مانده ام با نگاهی که در غمت بی قرار است


                                    با چشم هایی که بیزار از هرچه باغ و بهار است


دلتنگی گنگ باران ، در یک غروب بهاری


                               یک پنجره باز و خاموش ، یک پنجره که دچار است


دلتنگ تر از پلنگم در دره ی زخم و مهتاب


                                         دلتنـگی و انتـظارم بیرون ز حد شمار است


یادی پریشان و تلخم ، در معبر خیس باران


                                      شعری که بی تو همیشه در قابی از انتظار است

 

   + مسیح اسمعیلی ; ٥:۱۸ ‎ب.ظ ; جمعه ۱٠ اسفند ۱۳۸٦
comment نظرات ()

بگذار سپیده بدمد!!

وسوسه ی باد و من رها

             در تکرار ِ تلخ ِ ترانه ها ی تو

                                         چه قدر مانده است؟!

                                                         تا ازبوس  و آغوش پرم کنی؟ !! 

 که  تاب ندارم

                 - دلم دیوانه ست -

                                       بگذار سپیده بدمد!

            نرم

                                      لطیف                                                                         عاشقانه

 در این آسمان  آبی ِ عریان

                              تا عطر داغ گونه های کالم

         خوابت را نوازش کنند

                                                   با بوسه ای آفتابی !!!   

   + مسیح اسمعیلی ; ۱٢:٢٤ ‎ق.ظ ; چهارشنبه ۸ اسفند ۱۳۸٦
comment نظرات ()