بـــرهنه در بـــاد

جامانده ای در مرز جغرافیایی جنون

بی بهانه بايد سلام کرد

من  فکر می کنم

به تو

و روی کاغذهایم

شعر می بارد

ودستهای تردید می نویسند

شعرهایم را

دفترم پر می شود

از وصله های ادبی

دلم حکایتی دگر دارد

باتو

واما توچه سر به هوای !

که  خبر نداری

سالهاست

در من روییده ای!

   + مسیح اسمعیلی ; ۱۱:٤٩ ‎ق.ظ ; دوشنبه ٢٩ امرداد ۱۳۸٦
comment نظرات ()

...

عشقم فقط تو هستی ، در اوج خودپرستی

خواهم وصال و مستی از یار می پرستی

وصلی چشید ه ام من کز آن رخ دل انگیز

یادی بماندِ  بر دل از آن شب شور انگیز

سوزش بماند بر دل در آن دیار غمگین

چون یار بُرد با خود ....آن آشنای دیرین

چون برد  با خودش دل ،سوزی نهاد بر دل

دل را بسوخت آسان رحمی نکرد بر دل

یادش بماند در ذهن چون خواب خوب دیدن

راهی ندارد این دل جز خون دل بخوردن

غمگین ترین ترانه روز وداع باشد

ما را جز این نباشد تقدیر ماست باشد

   + مسیح اسمعیلی ; ۸:٤٦ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ٢٤ امرداد ۱۳۸٦
comment نظرات ()

بازخوانی غزل مولانا

این روزهای تیره

             این آسمان ابری

این سال شوم بد نام

               ما و غمی که دیدی

«در خواب دوش پیری

                    در کوی عشق دیدی

با دست اشارتت کرد

                      که عزم سوی ما کن»

 

آن چشمهای گریان

              آن سینه های تفته

آن گور تنگ و تاریک

             فریادهای خواهر،

در گوشه ای نشستی

             آرام و خوش سرودی:

«دردیست غیر مردن

                       کان را دوا نباشد

پس تو چگونه گویی

                        کاین درد را دوا کن»

 

من دوش دیده بودم

           لرزیدن تنت را

چشمان کم فروغت

           می گفت با زبانی:

«رو سر بنه به بالین

             تنها مرا رها کن

  ترک من خراب

             شبگرد مبتلا کن»

 

- اینک من و سکوت و

          یک پرسش کشنده

عدلت کجاست یا رب؟

          ای آسمان نشسته!

«خیره کشی ست ما را

                        دارد دلی چو خارا

بکشد کسش نگوید

                       تدبیر خون بها کن»

- «بر شاه خوبرویان

                     واجب وفا نباشد

  ای زرد روی عاشق

                      تو صبر کن وفا کن»

 

 

نوروز تلخ و تیره

هر سوی خانه ناله

لبخندهای مرده

چشمان خیس و خسته

«ماییم و آب دیده

                در کنج غم خزیده

بر آب دیده ما

                  صد جای آسیا کن»

«ماییم و موج سودا

                        شب تا به روز تنها»

«پس تو چگونه گویی

                        

                    بگزین ره سلامت

                                          ترک ره بلا کن. . .»

 

                                                                  سید مهدی زرقانی 

   + مسیح اسمعیلی ; ۱۱:٢٥ ‎ب.ظ ; دوشنبه ٢٢ امرداد ۱۳۸٦
comment نظرات ()

کوله بار کلمات ام

من کاتب ِ واژه های  هستم

لبریز از باران

کلمات ام

از اندوه این روزها پیر می شوند

- چه اندوه دست و دل بازی -

من روایت ام

- با کوهی از کلمات و ترانه _

وحکایت ام بی پایان است

اما

جز خودم

کسی به شیونِ بی پایانِ من گوش نمی دهد

   + مسیح اسمعیلی ; ۱٢:٢٦ ‎ب.ظ ; جمعه ۱٩ امرداد ۱۳۸٦
comment نظرات ()

نامه ات آمد ...

نامه ات آمد
مي شود گفت كه گلبرگ گلي را
باد با خود آورد
يا نسيمي همه پنجره ها را بگشود
يا كه در بازشد و خورشيد درون آمد
مي شود گفت كه باران باريد
يا به ناگاه چمن ها همگي سبز شدند
و درختان همه جا روئيدند
مي شود گفت كه در اوج زمستاني سرد
گلي از شاخه شكفت
يا كه دستي به نوازش ،غمي از چهره بشست
نامه ات آمد. . .
 

 

   + مسیح اسمعیلی ; ۱٠:٠۸ ‎ق.ظ ; پنجشنبه ۱۱ امرداد ۱۳۸٦
comment نظرات ()

ياد ....

عطر نفس هایت

در این غربت و بی کسی

تنها مرا می بَرَد

مرا می بَرَد

می بَرَد

کوچه به کوچه از پی تو

عطر نفس هایت جا مانده

بر شانه ام

همچو حکایت عاشقان دیرینه

...

به این شبِ بلند قسم

گمشته ام میان عطر نفس هایت؟!

همچو قطره ای فرو افتاده از ابر

...

برگرد و تماشاکن

میان نفس های تو و کلمات من فاصله ای نیست

...

بنگر که برایم چه به میراث گذاشتی ؟!

   + مسیح اسمعیلی ; ۸:٥۳ ‎ق.ظ ; پنجشنبه ٤ امرداد ۱۳۸٦
comment نظرات ()