بـــرهنه در بـــاد

جامانده ای در مرز جغرافیایی جنون

رو سربنه به بالين تنها مرا رها کن....

دلتنگی ام

نه، نفس را ره دهد

نه، آه را

نه مجالی می دهد

گریه بی گاه را ...

   + مسیح اسمعیلی ; ٥:۱٢ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ۳٠ آبان ۱۳۸٦
comment نظرات ()

خنده هايم را بلعيده ام ...

بغضِ شکسته

از گذرگاه گلو

می گذرد

- در سایه قهقهه گریه -

بی آنکه بداند

دلم

روزه سکوت

گرفته است !

   + مسیح اسمعیلی ; ٧:٥٠ ‎ق.ظ ; سه‌شنبه ٢٩ آبان ۱۳۸٦
comment نظرات ()

سودای ترا بهانه می بس باشد ....

نمی دانم چه رازی در این نهفته است که ما تنها از دریچه کلمات یکدیگر را ببینیم. با هر واژه ای که بین ما رد و بدل می شود؛ دلم پر از آشوب می شود.

 چه غوغایی دارند این کلمات بی نام و ناآرام !

مست از پرسه گردی در میان کلماتی که آرام آرام بیدار می شوند؛  خودم را می کشانم به نزدیکترین حسِ تو که درخیالم نشسته ای !

گاهی که دلم بی قراری می کند و مدام بهانه تو را می گیرد. دلتنگی هایم را در همین واژه های مهربان مویه می کنم اما دل ِ من به هیچ صراطی راست نمی شود.

آخر من دلتنگ دست های تواَم !

 وتو نمی دانی؟!  من چقدر آرامش دستهایت را دوست دارم...

و چه قدر دلم بی تاب است تا چشمان تبدارت مرا بنوازد به نگاهی...

دل ِ ناباور من می داند به این زودی ها تو را نخواهد دید اما بازهم چشم انتظار توست!

با خاطرات کهنه آن روز...

ومن شاد ِ شاد ِ شاد

سرمست از با هم بودنی چنین نو ….

***

دلتنگی و بی تابی مرا ببخش!

من خسته ام از سفری که تو را از من گرفت .

چه شب بی تابی ست، امشب !!

باران سخت می بارد و من فراتر از تمام پنجره های کوچک ِدیوار زندگی ام تو را  استشمام می کنم .

من  همانند پرنده مهاجر كه راه ورسم كوچ را از ياد برده است؛ بی قرارم...

من با خودم چه کرده ام ؟!نمی دانی...

 چرا همه رو به راهَند  الا دل ِمن که آهنگ ناسازی دارد ؟!

باور کن !

  حدیث بیقراری من - همانند آوازهای عاشقانه دخترکان دیوانه ؛ خواب را بر گنجشکان بی نوا آشفته  کرده - تنها کلمات را رنج می دهد.

   + مسیح اسمعیلی ; ۱٢:۱٠ ‎ب.ظ ; یکشنبه ٢٧ آبان ۱۳۸٦
comment نظرات ()

سفرم را از میان ابدیت پی می گیرم

تنها

جاده را

نفس می کشم

- در این وادی بی رهگذر-

در آغوش خورشید ِ

پ

          ا

                   ر

                             ه

پ

          ا

                   ر

                             ه

و

مکث آسمان ابری !

 

   + مسیح اسمعیلی ; ۱۱:٢٩ ‎ق.ظ ; سه‌شنبه ٢٢ آبان ۱۳۸٦
comment نظرات ()

برای تو

... بعد ايستاد و نيم نگاهي به راه كرد
نفرين آخرين خودش را به ماه كرد
او دل به حرفهاي كسي خوش نکرده بود
خندید تلخ و ... سوختنم را نگاه کرد
او باغ آرزو ، همه بر باد داده بود
پروا نداشت قلب مرا هم سیاه کرد
آن شب ،خراب و خيس و پريشان و مست بود
حوا به ذهنش آمد و فكر گناه کرد
حوا رسيد : ميوه ي ممنوعه ي گناه
حوا رسيد و عيش مرا روبراه كرد
حالا ببين چه مانده ازآن عشق آتشين ؟
عشقي كه سينه را پر از اندوه و آه كرد
دستت به دست من ، دل تو جاي ديگرست
حوا ! كجاي كار دلم اشتباه كرد؟

   + مسیح اسمعیلی ; ۱۱:۳۱ ‎ق.ظ ; دوشنبه ٢۱ آبان ۱۳۸٦
comment نظرات ()

دلم آشوب دریاهاست

ورق می زنم

رویا های مرد گان را

مانند کولی های مسافر

در سلولهای سرد این سطرها ...

لا به لای هرزگان کور

پیکره ام را در سیاهی می پوشانم

وعریان ترین حرف هایم

در ردای شرم پنهان

 ...

دوباره تردید

بی سبب                                                                               

از میان انگشت هایم                                                              

م

            ی

                        چ

                                    ک

                                                د

بشمار !!!

زیر پلک های بسته

هو هوی کولیان

چشم دریده را

که بر صورتم سیلی می کوبند!

- آه -

اهلی نیستم؛ نبودم

در کنار تو

پس بگذار

سطرها سکوت کنند!!!

   + مسیح اسمعیلی ; ۸:٥٤ ‎ق.ظ ; یکشنبه ٢٠ آبان ۱۳۸٦
comment نظرات ()

برای تو...

 شبی نیم نگاهی به راه کرد

نفرین آخر خود را به ماه کرد

دل به حرف ِ تو خوش نکرده بود

که خندید و رفتنَم را نگاه کرد

او که آرزوهای خود را داد بر باد

بازهم قلب خودش را سیاه کرد؟!

خراب و خيس و پريشان و مست بود

که به حوایی ، اندیشه گناه  کرد؟!

 

 

 

   + مسیح اسمعیلی ; ۱:٢٠ ‎ب.ظ ; دوشنبه ۱٤ آبان ۱۳۸٦
comment نظرات ()

غم مخور!

پيراهن معطر را

در اعماق پستو

پنهان مي كند

و

یوسف را

در عمق چاه

....

یعقوبِ  بیچاره

سالهاست

به پیراهن  پاره ی

دل

خوش کرده

 ...

 

   + مسیح اسمعیلی ; ۱٢:٠٤ ‎ق.ظ ; چهارشنبه ٩ آبان ۱۳۸٦
comment نظرات ()

جهان بر من شوريده ...

پسران رعد

بر باکره گی

آسمان پوزخند می زنند!

 وخدایان ویرانگری

مبهوت

که مرا از کدامین

خاک سرشته اند ؟!

***

بر سر در خانه ام

خواهم نوشت

بی سبب نیست،

مرا

پیمان شکن زاییده بودند!!!

 

 

   + مسیح اسمعیلی ; ۱٢:٠۱ ‎ق.ظ ; پنجشنبه ۳ آبان ۱۳۸٦
comment نظرات ()