بـــرهنه در بـــاد

جامانده ای در مرز جغرافیایی جنون

ناتموم!!

با این گام های مردد رسیدن ناممکن است

 

تبدیل قدم زدن  به دویدن ناممکن است

 

هر قدر هم فاصله را کم کنم ...آخر

  

این سفر تا ....رسیدن ناممکن است

.

.

.

   + مسیح اسمعیلی ; ٢:۳٩ ‎ب.ظ ; پنجشنبه ۳٠ خرداد ۱۳۸٧
comment نظرات ()

تناسخ !!!

گفت: اگر من یک روز دوباره به این دنیا برگردم و بخواهم دوباره زندگی کنم دوست دارم پیچش موهای ترا داشته باشم و صدای ترا….

گفتم: مگر به تناسخ معتقدی؟

گفت : نه…

- پس چی ؟!!!!

-  خب .... دوست دارم توی رویاهام به چیزهای فکر کنم  که دوست دارم داشته باشم...... تو چی؟

با خودم گفتم: تو هم  به تناسخ اعتقادی نداری … اما اگر قرار بود روزی به دنیا برگردی چه چیزهایی دوست داشتی که داشته باشی؟

_ ممممممممم….

_ خب بگو؟!!

_ خودم هم درست نمی دانم…اما  از میان روزها اگر قرار به زایش و رویش دوباره ....

 گفت: همیشه همه چیز را پیچیده می کنی؟!!!...

گفتم : وقتی قرار است  که قصه را از اول تعریف کنی قضیه فرق می کند…وقتی قرار است .از اول بنویسی همه چیز می تواند عوض شود. حالت چهره ام …پیچش موهایم… قهوه ای روشن چشمانم … صدایم… نگاهم…گفته ها… شنیده ها… حتی اتفاقها و تصمیم ها….همه چیز….حالا نمی توانم تصور کنم  چه چیزی را ممکن است آن موقع دوست داشته باشی، چه چیزی را نه…

 مگر نه اینکه  دوستی و دوست داشتنها ی آدمی در مسیر شکل می گیرد …  حکایت عجیبی است زندگی ما روی زمین !… کوتاه بودنش … ناپایداریش و … دلبستگی اش !

مثل آبی که در بستر رود جریان دارد و راهی را می رود که بستر سنگی برایش تعیین می کند!

گفت : اما من ....

گفتم :  شاید آن موقع حالت این موها را که الان اینهمه آرزویش را داری دوست نداشته باشی… شاید آن موقع بگویی ای کاش موهایم مثل این زن صاف و روشن نبود…شاید آن موقع…

و با خودم زمزمه کردم  از میان روزها اگر یک روز دوباره زاده شوم دوست دارم همه چیز را ساده ببینم… دور از پرسش های دردناک همیشگی که به بستر شک می کشاندم و زجرم می دهد… صاف و روشن… دور از همه پیچش های آشفته این زندگی

 و شاید بی دلیل دوست داشتن و زندگی کردن را  تجربه کنم !!!

 

 

 

 

 

 

 

پی نوشت:

کسی اومد که حرف عشق و با ما زد     

                                                        دل ترسوی ما هم دل به دریا زد

   + مسیح اسمعیلی ; ٦:٤٠ ‎ب.ظ ; شنبه ٢٥ خرداد ۱۳۸٧
comment نظرات ()

سر همین 4 راه!!!!

در پس  روزمرگی ها

 کتابت می کنم

کلمات برهنه را

با هیبتی خسته

 

در پس یورش سرمست باد

در تلاطم  نگاه

کتابت می کنم

کلام را با عقل

در اقیانوس وهم

 

 اما

 در پس دیدار های عاشقانه ام

از گرمی بوسه ی

 به آغوش می کشم

                       ترانه های نا نوشته را

 

 

 

 

پی نوشت اضطراری:

 

به  ازای هر کلمه ای که شما به آن پاسخ صحیحی بدهید و مترادف درستش را انتخاب کنید 20 دانه برنج  می گذارند به حساب بچه های گرسنه جهان

حالا چه کسانی عهده دار این مسوولیت خطیر هستند؟

 

"تبلیغات کنندگان سایت برنج آزاد!"

 

تعجب نکنید!!!!

این تبلیغ  واقعی ست  

 

 در این سایت با بازی  کلمات – مترداف سازی -  با هر پاسخ صحیح 20 تا دونه 20 تا دونه برنج به حساب بچه های گرسنه جهان اضافه می کنی.

من الان دو روز که مثل دیوونه ها با کوچکترین فرصتی می نشینم پای این سایت و بازی می کنم !!!!

 احساس مسئولیت  عجیبی مرا آزار می دهد!!!

عکس های مختلفی از بچه ها روی سایت می آید که گاه برنج می خوردند و گاه به من می خندیدند. گاهی که اشتباه پاسخ می دهم تصویر یک کودک روی سایت می آمد که با چشمانی ملتمس به من زل زده بودو من احساس حماقت می کنم از اشتباهی که کردم انگاری دیگه فرصتی برای جبران نیست !

حالا هرکسی حال دیوونه بازی داره این لینک سایت .......بسم الله !!!

 

   + مسیح اسمعیلی ; ۱٠:٢٠ ‎ق.ظ ; پنجشنبه ٢۳ خرداد ۱۳۸٧
comment نظرات ()

طرحی نو!!!

عجیب می گذرد

             طرح ِ بوسه ی تو

                       آهسته

                              آهسته

بر لبان خسته ام

 

                         نــرم و تبـــدار

 

پی نوشت:

نادر ابراهیمی رفت. به آهستگی. همچون یک عاشقانه‌ی آرام، که به نرمی از لب عبور کند.


دوست‌اش می‌داشتم. از یک عاشقانه‌ی آرام تا مردی در تبعید ابدی. ..

   + مسیح اسمعیلی ; ۱٢:۱٥ ‎ق.ظ ; یکشنبه ۱٩ خرداد ۱۳۸٧
comment نظرات ()

هنوز نام ام را با گناه پاک می کند!!!!

از  نگاه خسته ام

می کند عبور

قاب یک انتظار

در این حوالی

دراین  توالی

به هیئت هوس‌ ِ نوازش ساق و ساقه‌ای

آهسته

بر خلاف تمام ِ ثانیه ها

من نیز یک زنم

پر از وسوسه های غروب و شعر

هر چند اشاره های دارد

شیطان

از خوشه ی انگور

نه سیب سرخ و گندم سوده

در عبور از لا به لای تـو

وسط متن عاشقانه ی

اسیر دلدادگی خویش

لبریزم از  جنین ِ نارسی

- که دارم -

این التهاب باکره هاست

در مشق  عاشقانه الفاظ         

می سپارند

بکارت را به دست عشق

سبکبار

بی بهانه

برگ ریز!!!

      

 

 

 

 

 

 

 

 

 

   پ.نوشت:

                "هرگز کسی این چنین فجیع به کشتن خویش بر نخاست

                                                                                                   که من به زنده گی نشستم !

  ا.شاملو

 

   + مسیح اسمعیلی ; ۱:۱٧ ‎ق.ظ ; پنجشنبه ٩ خرداد ۱۳۸٧
comment نظرات ()

عمرم به آخر ....و عشقم هنوز باقی ست !!!!

 پهلویم می سوزد ازخنجری که خورد

__ رستم _

سرر یز بشویم

در شعر

                 تو

من

او

                                                شاید هم شما ...

   + مسیح اسمعیلی ; ٩:۱٢ ‎ب.ظ ; جمعه ۳ خرداد ۱۳۸٧
comment نظرات ()