بـــرهنه در بـــاد

جامانده ای در مرز جغرافیایی جنون

باید بروم ....

کفشهایم کجاست ؟

می خواهم سر شب راهی سفرشوم
مدتی  را بی بهار طی کنم دو سه پاییز دربدر شوم

می روم گم شوم برای خودم

نیستم در حدود حوصله ها

 

می روم ببینم...بسنجم...خودم را در محیط امتحان کنم....فضا را سبک و سنگین کنم و شاید اصلاً.....

 فعلاً هیچ چیز معلوم نیست...  

در یک سال اخیر زندگی را به گونه ای  دیگر یافتم 

اگر مجالی باقی ماند؛ برمی گردم و با یک سفرنامه ی زیبا  

برایم دعا کنید.

   + مسیح اسمعیلی ; ۱٢:٠٠ ‎ب.ظ ; جمعه ٢۸ تیر ۱۳۸٧
comment نظرات ()

از دست خویشتن فریاد...

شب عجب فرصتی است برای دلتنگی های شیرین دائمی

همین طور که نشسته ام و سکوت مرموز شب به زخمه سه تار و آوازی می شکند

 یا وقتی که در جذبه عظمت یک شعر غوطه ورم؛

 تنم از رعشه غمی که نمی دانم از کدام پس کوچه روحم سرزده می لرزد.

به عمق سخن شیخ اجل پی می برم که:

 

" همه از دست غیر می نالند

                                       سعدی از دست خویشتن فریاد"

 

دلتنگی های شبانه، شب های دلتنگی، افکار آشفته، حافظ، رباعیات خیام، شعر، داستان، وبگردی ، نوشتن، خواندن، زمستان و لولیان شهرام ناظری...

شب پر از بی ریایی ست

 شب دروغ نمی گوید

 فریب نمی دهد در پس کلمات دلنشین

 شب غر نمی زند

شب با من است

شب تنها فرصتی است که برایم مانده ...

این خلسه های شبانه، این رنج های طرب انگیز، این دلتنگی های

 بی دلیل، این عریانی بی شرم ذهن، این فراقت خیال

 شب برای روبرو شدن با خودم، غنیمت شمردن صحبتم!!!

 

******

شب است

             ماه گیسو گسترانید 

                                         بر دوش باد

               همه جا پر است      

                                     از بوی آشنایی    

 

 دلم  می خواهد

                      کوچه ها را

یک به یک پرسه  زنم

                            در این حوالی

 

خانه ی همسایه عزیز منست !
                         سلام برمجنونِ دیوار به دیوار

                                                              همین دیوار...           

 

 

 

 

دل نوشت :

خیزیم و دمی زنیم پیش از دم صبح

                                    کین صبح بسی دمد که ما دم نزنیم

   + مسیح اسمعیلی ; ۱٢:٠٠ ‎ق.ظ ; سه‌شنبه ٢٥ تیر ۱۳۸٧
comment نظرات ()

کافی ست

کافی ست

            زانو بزنم و زمزمه کنم

ساده و دوست داشتنی

پیش از آغاز کوچ ....

 

آرامش می آمد، شعر می آمد،

تمام نیاز من گم می شود

به خاطر آغوشی که باز می کنی

 

من حرف به حرف تو را به خاطر سپرده ام

هنگامی که نگاه کردی بر من

                     بی چشمداشت، یک نفس...

 

گفتی:هوای نفست مثل همه روزهای خوب

                                               بوی پلک های جبرئیل می دهد

 

باش و بگذار نفس در هوای تو باشد
                                    که بودنت آیه خواستن


و من به خواهش تو نفس می کشم
                       رها که می شوی، گم می شوم
                                                پس رها شو در تنم
                                                         تا گم شوم در هوایت

 

 

 

 

پی نوشت :

              مدتی ست که روح من

                              چنان چون خیال من

                                           تهی ست ...تهی ..تهی

                                                        «شیرکوبیکس»

 

 

 

 

 

 

   + مسیح اسمعیلی ; ۱٢:۳٩ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ۱٩ تیر ۱۳۸٧
comment نظرات ()

عیش مکن غافل از دل من!

 

روزشمارمن

اندوهی گسترده ی از

واژه های مه گرفته

 

وقتی می نشینم به نوشتن

                        سرم گیج می رود

                                    از چرخیدن به دور کلماتی

  که نمی دانم چیست؟!

 

زمزمه می کنم 

آهسته زیر لب

برمن ببخشایید

سطرهای آشفته

                  نام های شوریده

                                           ویرگول

                                                         نقطه

 

می پیچیم در خودم

نه! در چیزی شبیه خودم

 

دلتنگی هایم  را یک به  یک دور می زنم

پیچ در پیچ!!!

 

و باز می رسم

به همان ابتدای طلوع و غروب مدام

 

                                           این بن بست های لعنتی که مثل سراب

 

- فریاد می زند

           در وعدگاه

                          هیچ کس نیست

                                    در وعدگاه زمان ایستاده است

                                                                  چه می خواهند از من ؟

 این واژه های پیچ در پیچ

که هیچ راهی به رهایی ندارد!

 

انگاری در اندام هراس می پیچم

پشت به پشت  واژه ها

 

                                                                       قانع به سه نقطه

 

بی ربط  نوشت:

وقتی می شود که  قیافه ات شبیه هیچکدام از آدمهایی که فکر می کردی بودی، نباشد. هی مکث می کنی و هی سعی برای اینکه یک جور با این معناهای تودر تو کنار بیایی.

 

 

 

 

   + مسیح اسمعیلی ; ٤:٤٢ ‎ب.ظ ; شنبه ۱٥ تیر ۱۳۸٧
comment نظرات ()

اگر فردا....

برایت خواهم خواند

به هیئت کولی بیابان گردی

اگر

آفتابی بود ،فردا

                           اگر بودم

                                                                      اگر بودی... 

 

 

پی نوشت :

«ابنای بشر به هیچ چیز به اندازه ی ناراضی بودن علاقه مند نیستند. دلایل ناراضی بودن بسیاراند: ضعف و سستی بدن ها، ناپایداری عشق ها، تزویر و ریا در زندگی اجتماعی، بی اعتباری دوستی ها و تأثیر مرگ بار عادت ها. در مقابل این همه ناملایمات دائمی، طبیعی است متوقع باشیم که هیچ حادثه ای به اندازه ی فرا رسیدن مرگ مان خوش آیند نباشد                    

                                                                                                  آلن دوباتن   

   + مسیح اسمعیلی ; ۱٢:٢۸ ‎ق.ظ ; جمعه ۱٤ تیر ۱۳۸٧
comment نظرات ()

زپلشک آید و زن زاید و مهمان برسد !!!

این یک پست اجباری ست !!

اگر دوست دارید ادامه بدهید  چون هم اکنون نیازمند یاری قوه تخیل شما هستیم .

حال تصور کنید !!!!

سکانس اول

در یک بعدازظهر گرم تابستانی و بعد از یک امتحان کوفتی - نه اینکه نمره شما بد شده باشد نخیر - با یک پرفسور درست مثل پرفسور بالتازا!!! در مسیر برگشت به منزل!

سکانس دوم

همسر گرامی در حال سوپرایز کردن شما به روش خودش - روش علی اصغری-

- "امشب مهمون داریم "

سکانس سوم

کلوز آپ من !!!

حال قیافه من را تجسم کنید ! با یک خانه پشت و رو شده که شتر که سهل است دایناسور هم با بارش   از خانه مذکور جان سالم بد نخواهد برد!!!

سکانس چهارم

رسیدن به منزل و قیافه کوزت را پیدا کردن !!

سکانس پنجم

در حال انجام فریضه الهی نظافت منزل هستید و پیش خودتان به مشقتهای رسیدن به سِمَت ِ  تندیس کدبانوی طلایی فکر می کنید که ...

سکانس ششم

صدای جیغ  همراه و گریه و آه و ناله کردن !!!

سکانس هفتم

بله !!! این بنده هستم که در حال جیغ و گریه فراوان  در حالی که انگشت شست پا به دست - که حالا شبیه هفتاد شده -

سکانس هشتم 

شرح واقعه !!! 

تصور بنده که در حال جابه جا کردن خیل عظیمی از کتابهای پخش و یلا شده روی زمین هستم و در اولین حرکت انتحاری جهت جابه جا کردن آنها ....

قفسه کتابخانه رو پای بنده نزول فرمودن !!!

سکانس نهم  و پایانی

بیمارستان و پای آتل بندی شده و برگشت به خانه و استقبال از مهمان های محترم که برا ی یک هفته اتراق خواهند کرد و البته امتحانی که باید همراه با مهمان داری و تحمل خیل عظیم درد پای قلم شده و.... بگذارنم !!

   + مسیح اسمعیلی ; ۱٢:٤٢ ‎ق.ظ ; سه‌شنبه ۱۱ تیر ۱۳۸٧
comment نظرات ()

کلاه را به احترام حرفها بردار

در ورق پاره های ِ تا خورده ی دم صبح

یک صفحه کابوس دارم

این را به تمام روزنامه های صبح بگو!

حتی اگر

کمی هم  واژه من با هجای تو

بیامیزد

در تمامی سطرهای کبودِ دلهره

دلم نمی خواد دختری با شعور تر باشم!

 

 ***

دیشب  

گواهی داد

هزار و یکصد و هشتاد و هفت بار

دلم....

حتی خیال هم نکنی عاشقت شدم !

 

 

 

 

 

 

پی نوشت:

 

حتی یک ثانیه هم تردید نکردم،نوشتم که همیشه جلوی چشمهایم باشد:

"خیلی چیزا هست که نباید یادم بره، حتی اگه خیلی وقتا مغزم بخواد استفراغشون کنه بیرون."

 

   + مسیح اسمعیلی ; ۱٢:٥٠ ‎ب.ظ ; پنجشنبه ٦ تیر ۱۳۸٧
comment نظرات ()

بغبغوی شعرها ....

رج می زنم  
         سفید  ِ سیاه!
                     تاریکِ  روشن

مرگ گاهی
زیبایی را حرام می‌کند!    

                   

   

   

 

چشم‌‌های تو کو؟!

با جرعه ی سحر

 

در پیچ و تاب  گیسوی وحشی خسته
                                           شبیه هیچ شده ام!

بزن  ورق مرا

            در خلسه ی دروغ های پاک
رها
      رهاتر از

                   عاشقانه ای رها

   + مسیح اسمعیلی ; ۱٢:٠۱ ‎ق.ظ ; دوشنبه ۳ تیر ۱۳۸٧
comment نظرات ()