بـــرهنه در بـــاد

جامانده ای در مرز جغرافیایی جنون

دلتنگ ام

به پاس همه ی نگاه های دلتنگ و رنجش های تو

و دیوانگی های من

 

پیامبر شب های دلتنگی ام

در تلاطم آغوشت

                     وحشت‌زده از طوفان نیمه‌شب

در مشق عاشقانه الفاظ

                       بی توشه ، بی برگ

                                          سفر می کنم تا سبز !

                                                                               تا زرد!

 

پی نوشت:

دل که می گیرد

           تاوان ِ دلی ست

که تو می گیری

باقی

حاشیه ی رودی ست

                             روان

که تنها

              مرا در تو

                        دور می کند.

 

"ایرج صف شکن"

 

   + مسیح اسمعیلی ; ۱:٤٤ ‎ب.ظ ; پنجشنبه ٢۸ شهریور ۱۳۸٧
comment نظرات ()

با سلامی و سکوتی و نفسی ....

در دایره ی سوختگان هلهله ای نیست

ویران شدگانیم و دگر غلغله ای نیست

 دیر آمده ای مثل همیشه ...! گله ای نیست

 دیوانه ترینم! چه کنم؟ سلسله ای نیست!

 

 

پی نوشت یکم :

این روزهامن به آن ۲۱ گرمی فکر می کنم که آخر فیلم "۲۱ گرم " شان پن می گوید :"میگن درست در لحظه مرگ 21 گرم از وزن هر کس که داره میمیره کم میشه...و مگه 21 گرم چقدر ظرفیت داره؟مگه چی از ما کم میشه؟مگه چی میشه اگه ما 21 گرم از دست بدیم؟با رفتن اون چی میشه؟مگه چقدر ارزش داره؟21 گرم.....وزن یه سکه 5 سنتی...وزن یه مرغ مگس خوار.....یه تیکه شکلات..21 گرم چقدر وزن داره؟"

 

 پی نوشت دویم :

 دیشب خواب دیدم رفته ام کنار دریا ... سرخوش بودم و مست ، خوابم را لمس کردم و نفس کشیدم ، داغ بود و دوست داشتنی 

من بودم و دریا .... با موهای باز و تنی که نمی گنجد در این جسم یاغی و عاشق ...

 لذت محض بود. لذت محض و همه چیز برای دیوانگی ام مهیا بود

همه چیز ....

دیشب خواب دیدم رفته ام دریا ...

   + مسیح اسمعیلی ; ۱٢:۱٠ ‎ق.ظ ; جمعه ٢٢ شهریور ۱۳۸٧
comment نظرات ()

مدل ارتباطی دوست داشتن!

بر آنچه دوست می داری نوری بتاب 

                                                          اما سایه اش را به حال خود گذار

خیلی ها سعی می کنند دیگران را دوست داشته باشند اما دوست داشتن از آن واژه های پر کنایه ای ست که به دشواری می توان درباره اش نوشت.

آمیخته است با تردید های مکرر و دلهره آور، سرشار از هراس های همیشگی که گاه دلنشین ست و دلفریب.

دوست داشتن یک جور اخلاق لیبرالی می طلبد که خیلی با روحیه سلطه طلبی و سلطه پذیری ما ایرانی ها سازگار نیست و گاهی سبب دلخوری و گله مند یست.

دوست داشتن یک جور فراتر رفتن از خود است که با خودخواهی سازگار نیست، نه اینکه  خود و خواسته هایت را حذف کنی یا فداکاری کنی؛ که این گونه دوست داشتن هم  آدمی را کلافه می کند و نه آنچنان شیفته شوی که خود را از یاد بری یا چنان در خود فرو روی که دیگری را نادیده بگیری.

 زیرا عشق آنچه دوست می دارد تیره نمی کند چون در پی تصاحبش نیست. لمس می کند آزاد و رها و نگاه می کند دور شدن را با گامهای آهسته :

عشق می آید ، عشق می رود. همیشه در هر زمانی که خود می خواهد.

زیرا در عشق نه کندی هست نه تندی، نه جنبش نه سکون، نه نیکی نه بدی؛ عشق بی نشان ست از نیک و بد، تنها تجربه مشترکی از یک ضرباهنگ!

 

 

 

 

پی نوشت یکم :

  « اگر برای زن امکان داشته باشد که با قدرت ، نه ضعف ، برای یافتن خود ، نه به منظور گریز از خود ، برای آشکار کردن خود نه برای کناره گیری، دوست داشته باشد آن وقت عشق برایش در سیمای منبع زندگی خواهد بود نه خطر کشنده »

                                                                       (سیمون دوبوار,؛ جنس دوم )

 

پی نوشت دوم:

«ای که خواهان تولدی دیگری، نخست مرگ را پذیرا باش. ای که خواستار فرود بر سینه ی‌ زمینی، ابتدا رمز پرواز را بیاموز. لبانت آن گاه به لبخندی دوباره باز می شود که پیشتر گریسته باشی...»

                                      سخنان جبرئیل فرشته؛ ازکتاب آیه های شیطانی سلمان رشد

 

 

   + مسیح اسمعیلی ; ۱٢:٢٦ ‎ق.ظ ; شنبه ۱٦ شهریور ۱۳۸٧
comment نظرات ()

حس می کنم شبیه موج در تلاطمم!

 این روزها

 ناچارم

در چشم های زندگی زل بزنم

و بگویم

               " هستم! "

 

 

 

 

پی نوشت :   

 

از یاد مبر

 که ما                                                                                                                            

                        - من و تو -           

عشق را رعایت کرده ایم،

از یاد مبر

                 که ما   

                          - من و تو -

انسان را

رعایت کرده ایم،

خود اگر شاه کار ِ خدا بود

یا نبود .

                                                                                 شاملو

   + مسیح اسمعیلی ; ۱٠:٢٥ ‎ق.ظ ; سه‌شنبه ۱٢ شهریور ۱۳۸٧
comment نظرات ()

به من بگویید چه کنم ؟!!!

١۴ روز است در محاصره ی مصیبت ام !

بوی بی معنای مرگ شنیده می شود.

دلم تنگ است و بی عطر... به تو می اندیشم که نیستی !

اما دلنگران نیستم که مادر از پی آمد ....

دیگر نمی ترسم از تنهایت که مادر پیش توست. اعجاز آغوشش را به تو بخشید و دریغ از ما...

***

غمی عجیب در من است که تنهایی ام را تاب نمی آورد.

اکنون دیده فرو می بندم و تو را خواهم دید و مادر را کنار هم ........ مثل همیشه

اما دلواپس ام برای  تهمینه

آلان و کیژان ....حتی آرام و سیامک

نمی دانم چرا هنوز باور نمی کنم ... که نیستید !!!

من از پا نیفتادم  ولی قله ها را گم کرده ام

***

من ،کنار خانه تو ....خانه مادر .....پشت پنجره ...هنوز منتظرم .....که بیایید

با همان لبخند همیشگی ......

 

   + مسیح اسمعیلی ; ٤:٢٦ ‎ب.ظ ; شنبه ٩ شهریور ۱۳۸٧
comment نظرات ()

میهمان خزان شدی چه زود!!!

سرشار مصیبت ام

سرشار سوگ و مرگ

آکنده ی هوره های داد کافیه– مادرت –

-          روله، روله، روله گیان-

شاهد ناله های کیژان – دخترت –

می شکنم

در آستان نگاه های خسته جهان – همسرت-

و  آرزوهای شکسته ای آلان – پسرت-

**

با من بگو:

چه گونه رسیدی

به بالین مرگ

ای نشمین ِ من

کدام سیاهی

سپیدت را فرو داد

به کبودی

 کدامین؟!!!

**

به هوای مرگ رسیدی

چگونه

در آستان سی و...

**

ای خدای بی پروا

وای برمن

از غم

از گریه های ِ سرد

**

چرا ؟

تنهای ام نمی گذارد

چشمان حیران کاک توفیق- پدرت-

این روزها

سوت و کورم

چنان چون کوه های بیستون

در پرسش های بی پاسخ لیلا

**

نشمین

بیهوده می لولم

دیوانه وار می بارم

این روزها

آه است و اشک و حسرت

این روزها

نیستی؛ ببینی

سرشار مصیبت ایم

 

 

 

 

 

 

پی نوشت :

هفت روز گذشت اما هنوز رفتند را باور ندارم!!!

   + مسیح اسمعیلی ; ۱٢:٤۱ ‎ق.ظ ; شنبه ٢ شهریور ۱۳۸٧
comment نظرات ()