بـــرهنه در بـــاد

جامانده ای در مرز جغرافیایی جنون

رسولان دلشکسته

موج طواف های پر از تزویر و رنگ قنوت های پر از باروت

بیت الحرام وکعبه چه متروکند خون قبله گاه چندم آدم هاست ؟

                                   

 

 

 

پیغمبری نا متواضعم

با آیینی شگرف

بی منت حلقه های گره کور ِ ایمان

سرگردان ام

در اوراق خاطره ِ تاریک و روشن رسولان دلشکسته

بی تردیدی مبهم

در تل انبار واژه ها

و تابوهایی پیچ پیچ 

سرشار از کافرانگی و انکار

در درک معنا و باطن ...

و هیچ کس نمی داند

اعجاز  نام کیست؟

که خودخواهم می کند!

 

 

 

 

دلنوشت:

دو دست

دوست نیست که هزار دشنه دشمن است

اگر بگرید آبرو و اعتبار می رود!

 

 

   + مسیح اسمعیلی ; ۱٢:٢۱ ‎ق.ظ ; جمعه ۱ آذر ۱۳۸٧
comment نظرات ()

شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هایل...

 «ما پیش از آنکه به اندیشیدن خو کنیم ، به زیستن عادت می کنیم »

                                                       آلبر کامو / افسانه‌ی سیزیف

 

گاهی یک آهنگ، یک شعر، یک ترانه بهانه می‌شود برای یادآوری‌ بهترین حادثه‌ی زندگی‌ات.نخستین عشق ، بوسه ، دلهره و  دلتنگی یک هم‌آغوشی ماندگار ! همان‌قدر قوی ست  که باور می کنی همه خاطرات‌ سرشار عطرفراموشی شده اند، اما هنوز رنگ و لعاب خودشان را حفظ کرده اند و حال من ، خودم را رها  می کنم  میان این‌همه «گاهی‌» می گذارم تا  بر دلم از آهی و حسرتی ، دلتنگی‌ غریبی   نقش ببندد!

***

مثل یک سیلی می‌‌ماند؛ واقعیت که توی گوش‌ات می‌زند که این ا ست، این زمین خالی‌ برهوت همان جایی‌ست که عزیزترین آدمهای تو،زندگی 

 م          ی           ک          ن         ن            د!

***

سردرگم هستم، رشته‌ی افکارم از دستانم در رفته است  و چنان در خود پراکنده شده‌ام که نگو. نمی‌دانم نفس کشیدن چطور یادم نرفته !نبرد سختی را در پیش گرفته ام و شاید به نیمه راه رسیده ام با موفقیت!!!

 

 

 

 

پی نوشت :

ببخش

 با یک حرفم دلت را آزردم

به خاطر حرف های ملتمسانه ام  ببخش

اگر می خواهی از زبان دارم بزن، امابه خاطر چشمانم که دوست دارند ببخش

هر جا که برود، آن که رو سوی شما دارد

تنها به آتش تو سوخته دور منزلت پروانه وار می گرد

به خاطر نقش نقش رد پایم ببخش

تو خودت نامت را بر دلم نوشتی

تو طعم محبت را به من چشاندی

هیمه آتش آزرده خاطری را نشانم دادی

 به خاطر چشمان خاکستر شده ام ببخش.

 

                                     نصرت یوسف اوغلو کسمنلی در (1946 - 2003)

 

   + مسیح اسمعیلی ; ۱۱:٤۱ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ٢٢ آبان ۱۳۸٧
comment نظرات ()

لقد خلقنا الانسان فی درد !

از هر طرف که روی، اگر راه روی ، راه بری!

                                                             عقل سرخ - سهروردی

 

 

تا کی همش فکر تو و عشق و دلم باشم ؟
می خواهم از فردا کمی فکر خودم باشم !

می خواهم از آفاق بگذرم...  از مرزها....آن سوی مرزها چیزهای خوبی برای آموختن هست.
می خواهم از «اخلاق» بگذرم.
می خواهم از «عرف» بگذرم.
می خواهم از «دین» بگذرم.
از «فلسفه»
از «عشق»
از «خودم» می خواهم عبور کنم. عبوری به غابت دشوار..... در راهی که راه منست؛ نه منزلست و نه مقصود و نه مقصد

می خواهم از آفاق بگذرم... 

می خواهم ، پر می‌شوم ازحس نوشدگی

لذت سیراب شدن، سرشار شدن!

می خواهم بنوشانم! بپوشانم! رها کنم!

هزاران ستاره‌ی نقره ی سنجاق شده به آسمان را

در عبور از لا به لای خواب و خیال و رمیدگی

سقوط و نیفتادن به هیچ کجا!

سیبی سرخ ‌شوم

درون خانه‌ی خود
فصلی دیگر را بگذرانم

همچون زنی
که زمان را دور می‌ریزد
زمان آشفته، زمان
زمان بی‌تحرک

 سفر کنم ! 

بی آنکه

از بوسه بر آتش حذر کنم

به نیم‌اشارت

بالغ ‌شوم

در ازدحام واژه های نانوشته

***

می رسیم به یک صفحه مانده به آخر

 اما هیچکس زبان من را نمی‌فهمد!

 

 

 

 

 

 

پی نوشت :

دنبال راهی هستم
تا به انسان بودنم نزدیک تر شوم
با تمام احساسات و دلواپسی هایم

   + مسیح اسمعیلی ; ٩:۱٧ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ۱٥ آبان ۱۳۸٧
comment نظرات ()

به کجای این حادثه شبیه شده ایم ؟!

من این خطوط نوشتم چنان که غیر ندانست

تو هم ز روی کرامت چنان بخوان که تو دانی

 

 

  

نفس بزن!

به نام چشم های معصوم ِ خاموشم

 مرا

به وسوسه ای به خود مهمان کن

جاری شو

در گلوی من و شعر

بگیر دست ِ‌مرا هر کجا که هستی

 اگر من، ابر و بادِ بوسه شدم

در تو...

یقه ی پیراهنت را به باد بسپار

 

 

 

پی نوشت:

واژه‌ها٬ اندیشه‌ها را خوب نمی‌رسانند. همین‌که بر زبان آمدند اندکی دگرگونه می‌شوند و کمی کژی می‌‌پذیرند و معنی را از دست می‌دهند. و با این‌همه مرا خوش می‌آید و درست می‌نماید... که هرچه برای یکی ارجمند و خردمندانه باشد برای دیگری بیهوده و یاوه است...

«سیذارتا، هرمان هسه»

   + مسیح اسمعیلی ; ۱۱:٠٤ ‎ب.ظ ; شنبه ۱۱ آبان ۱۳۸٧
comment نظرات ()

نابخشوده

«خواهر زوئه می‌گفت هر دانه برف با آن یکی فرق دارد درست مثل آدمها که جای همدیگر را نمی‌توانند بگیرند.»      

                                                                     برف/خولیا آلوارس

 

کسی را نخواهم بخشید

نه آخرین بوسه را

نه ساعت های بیهوده انتظار را

در تقلای معصومانه روسپیان ارزان

نه فریادهای بدمستی های عشق های کال ِ جامانده

بر بالین تمام فاحشه های شهر

خالی نمی شوم از همهمه ها

شاید...

تو از نابهنگامِ تقدیر آمدی

مرا به واژه ها  بسپاری

 اما نه !

کسی را نخواهم بخشید

در آیه ، آیه شعرهای دلتنگی ام

 

 

 

 

این روزها:

تو آبی و من آتش، من وصل نمی‌خواهم

این سوختنم خوشتر از سردی و خاموشی

                                                                         «سایه»


و شاید:

چنانت دوست می‌دارم که وصلم دل نمی‌خواهد

کمالِ دوستی باشد مرا از دوست نگرفتن

                                                                                                 «سعدی» 

   + مسیح اسمعیلی ; ۱٢:۱۸ ‎ق.ظ ; دوشنبه ٦ آبان ۱۳۸٧
comment نظرات ()

هزار سال تمام !

میان خوابهای کودکی کابوس زده

 

شاعرانه

 

کلامی بنویس

 

تا در هیبت کولی های سرگردان

 

باز  گناه را تفسیر کنم

 

میان خواب و بیداری

 

سرشارم از بوی گونه هایت و گندم

 

 اما

 

حالا هزار سال تمام

  

 نه نصیبی مانده

 

 نه سببی 

  

 چیدن

 

سیب های سرخ رسیده را ...

 

 

 

 

 

پی نوشت:

من بودم و دوش آن بت بنده نواز

از من همه لابه بود و از وی همه ناز

شب رفت و حدیث ما به پایان نرسید

شب را چه گنه حدیث ما بود دراز

 " مولانا"

 

   + مسیح اسمعیلی ; ۱٢:۳٤ ‎ق.ظ ; پنجشنبه ٢ آبان ۱۳۸٧
comment نظرات ()