بـــرهنه در بـــاد

جامانده ای در مرز جغرافیایی جنون

روزگاران!

تعریف زندگی از زبان سعدی:

   

گر به همه عمر خویش

با تو برآرم دمی

حاصل عمر آن دم است

باقی ایام رفت!

 

 

گمشده

لای به لای الفبای دل

کسی شبیه تو!

 

 

 

پی نوشت:

مرورِ خاطراتِ دل عجب تکرارِ زیبائیست... گاهی تو را می برد رویِ ابرها و گاهی تو را محکم می کوبد بر زمین...

 

   + مسیح اسمعیلی ; ٢:٠۳ ‎ب.ظ ; شنبه ٢٦ دی ۱۳۸۸
comment نظرات ()

حوّا هنوز هم تنهاست...

آن کس که عاشق لطف بود یا عاشق قهر...

 او عاشق خود باشد نه عاشق ِ معشوق...

عین القضات

 

 

امشب

چون برگ ِ باد خزان خورده ای

از نیمه های شب می گذرم

از تاریکنای ِ شب های ِ انتظار

می رسم

به حوالی خودمان دریا

به انتظار نجوای شبانه ساحل و دریا 

نفس،نفس

فریاد های خاموش را

زیر گیسوانم پنهان می کنم

فرو خورده و خسته

می نشینم کنار باورهای پوچ

خیره در چشمان رویا

غرق می شوم
در این شب وحشی

سینه ام تنگ است

گویی

سالها پیش مرا در گور عمیق زندگی دفن کرده اند!

 

 

 

 

 

 

 

پی نوشت:

 

بوی غربت می دهند کلماتِ ترسوی محافظه کار. بوی بی قراری، بوی تنهایی می دهند روزهای من. می ترسم از این روزهای معمولی ِ بی تو.....که فریب می‌دهند مرا را ....وقتی هوای این روزها را در سینه حبس می‌کنم و با دستپاچگی میان شعرها سرگردان می شوم....اما تو ناگهان به هیأت دستخطی ظاهر می‌شوی و  مرا می‌ بری به روزهای خوب....

این ها را  می نویسم تا تنها بهانه باشد که بگویم باز دلتنگت شده‌ام...

 

 

 

 

   + مسیح اسمعیلی ; ۱٢:۱٥ ‎ق.ظ ; سه‌شنبه ٢٢ دی ۱۳۸۸
comment نظرات ()

ای عشق....

دل ِگرفته ی ِمن

                         تو را بهانه می کند

             ای عشق.....

 

خسته ام من , خسته از مکر خدایان شما

کو تبر تا بشکنم بت های پنهان شما

بود بودای نگاهم چون یهودا چون مسیح

برفراز دار آمـد در زمـستان شما

کاش این تنهایی و غربت نمی شد قسمتم

یا نصیب گرگ می شد در بیابان شما

من که دیری ست در تنهایی ام دانسته ام

زنده هرگز نیستم در چشم عریان شما

من! ولی همواره سرشارم ز شور زندگی

مثل ساق مریمی در شاخ گلدان شما

خواب های کودکی های مرا پرپر مکن

عشق دارد مزه ای در زیر دندان شما

 

 

 

 

 

 

   + مسیح اسمعیلی ; ۱٠:٢۸ ‎ق.ظ ; شنبه ۱٩ دی ۱۳۸۸
comment نظرات ()

فراموشی ها!

به آرام و دو دنیای متفاوت مان!

شــیریــن نمــی شــوم

بــرای تــو

بـیــا

بگذر

از فــرهاد شـــدن

 

 

 

 

 

پی نوشت:

میان پنجره و باد و آدمی ....رازی ست نهفته و بی نشان...می دانی !...

 

 

 

   + مسیح اسمعیلی ; ٧:۱٠ ‎ب.ظ ; سه‌شنبه ۱٥ دی ۱۳۸۸
comment نظرات ()

باکره گی سکوت در تپش ابرها!

 

 

چندین گاه می‌دانستم که من او را می‌خواهم، او مرا پیش از من خواسته بود و از من هیچ در نخواسته بود!

از لوایح عین القضات

 

 

 

 

 

 

در میان پنجره ی رو به مه

                         بر آستان خانه ی تو

پشت هر باران

                         دریا را می تکانم

تا وقتی مرگ می‌آید

                            خلاصه کنم

کلمات روحم را

                             در دریا ...

 

 

 

 

 

پی نوشت:

من یک دنیا کتاب نخوانده و فیلم ندیده دارم !.. یاریگری هست ؟! مرا آیا....

 

   + مسیح اسمعیلی ; ۱٢:٠۳ ‎ق.ظ ; یکشنبه ۱۳ دی ۱۳۸۸
comment نظرات ()

بگو چه چیز را بهانه کنم !

آنچه هست ، تا آنجایی واقعی است که مشتاقانه خواسته شود.

ماکس شلر

 

می‌شناسم‌ات‏

                   باور کن‏

سال‌هاست

            گونه‌هایم ‏

                     وام‌دار باران‏

                                         و یادگار باد است

‏ پنهان از ماه

              دست‌هایم

                            چنگ می زند

                                                  به درخت‏

به‌سان لحظه‌ی ناب دل‌کندن‏

                                  به‌زیر سنگینی نگاه‏ تو

محو می‌شوم

              بی‌ آنکه بخوانی مرا

با زبان بوسه‌ها‏

                  من ازتو

  دور می شوم

-         روزی در همین نزدیکی‏ -

تنها

 

سکوت  شب

                کش می آید

                                    در آغوش باد

نرم نرمک

       به سادگی ریزش کلمات‏

                           در  روزمرگی و فراموشی یادها!

 

 

 

 

پی نوشت:

می دانی چه قدر دلم می خواهد این صفحات زندگی را تند تند رد کنم؟ می دانی چقدر مشتاقم یواشکی صفحه آخر را باز کنم و ببینم چه می شود؟  

تو فکر می کنی قصه چندین هزار ساله  دلتنگی را پایانی هست؟

راستی امروز درست بیست و نه سال از آغاز دلتنگی من می گذرد!

 بگو چه چیز را بهانه کنم ... در این سه شنبه  که روز من است!

 

 

 

   + مسیح اسمعیلی ; ۱٢:٠٠ ‎ق.ظ ; سه‌شنبه ۸ دی ۱۳۸۸
comment نظرات ()

خدا را هزار بار شاکرم...

آن پریشانی شب‌های دراز و غم دل

همه در سایه گیسوی نگار آخر شد

 

 

 

 

هزار بار شاکرم تو را ... هزاران هزار بار... که در این روزهای خاکستری امید را به من برگرداندی !....می دانم که هستی ....و به همین دلخوشم !

بهترین دی ماه زندگی ام را برایم رقم زدی!...  زمانی که دیدم برق چشمانش و خنده های همیشگی اش پابرجاست.... نفیسه ام ....پس هزاران بار فریاد می زنم:

خدا را هزار بار شاکرم...

                  خدا را هزار بار شاکرم...

                                     خدا را هزار بار شاکرم...

                                                                  خدا را هزار بار شاکرم...

 

 

   + مسیح اسمعیلی ; ٩:٢٤ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ٢ دی ۱۳۸۸
comment نظرات ()