بـــرهنه در بـــاد

جامانده ای در مرز جغرافیایی جنون

میان حلقه مردگان ایستاده ام

مصیبتی بالاتر از این نیست که انسان نتواند همصحبتی بیابد ....وراجی های ما علاج این سکوت نیست......، بلکه در اکثر مواقع آن را سنگین تر می کند .

کریستین بوبن

 

 

 

 

مادر همواره می گوید:

"جوانی سّن خطرناکی ست "

گفته ی خودش نیست

از مادرش به او ارث رسیده

پیش از مادرش هم مال مادربزرگش بوده

ومن سرمست از اینکه

 فرزندی از آن خود ندارم

تا این ارثیه شوم را به او بسپارم

 

 

 

 

پی نوشت:

نیست.هیچ جا نیست آن چیزی که دنبالش می گردم...روزهایی هست که اصالت آن از رنگ شبنم عقربه هایش پیداست و یک آدم دیوانه می خواهد یک مست که از تنگاتنگ بغض هر لحظه اش شعر بیافریند ...زندگی ... گویی کم آورده ام . ..اندازه یک عمر ...اندازه یک زندگی ...اندازه یک شعر

   + مسیح اسمعیلی ; ۱٢:٠٧ ‎ق.ظ ; جمعه ۱ خرداد ۱۳۸۸
comment نظرات ()

سه گانه!

الهی!

آفریدی ما را رایگان و روزی دادی ما را رایگان...پس بیامرز ما را رایگان که تو خدایی نه بازرگان!

 

خواجه عبدالله انصاری

 

 

 

 

١)

برای عریانی ام

واژه ها کفاف نمی دهد

نه کلمات و نه سکوت

هیچ یک یاری ام  نمی کند

در تنگنای تاویل

٢)

این روزها

تازه ترین گناهم

کفر چشم های توست

-حوای بی خیال-

٣)

  دوباره تکرار می شوم

در گناه تازه ای

              و شک می کنم به تو

همآغوش باد

 می نگرم به واژه

  و باز می گردم به شعر

                                             این میوه های درد ناک

   + مسیح اسمعیلی ; ۱:٥٠ ‎ق.ظ ; جمعه ٢٥ اردیبهشت ۱۳۸۸
comment نظرات ()

مرا پرسی که چونی...

ده شاه اعداد است...آنجا که هیچ به یک می پیوندد....آغاز دو گانگی ست !

سیزیلیوس

 

می بافم
هر صبح
چهل گیسویم را بر آب
وقتی که
به پیرهنت می وزد!
باد


می بافم
هر شب
چهل گیسویم را بر خاک
پیش از آن که
واپسین نفس را
برآرد
خواب


می بافم
در راه
چهل گیسویم را در باد
بی هیچ فروغ  و  شاعرانگی
می رقصم
با واژ ه های ناب

 

 

پی نوشت:

نمی دانم چه چیز به من آرامش می دهد. حس می کنم گمشده ای دارم اما هیچ نمی دانم کجا و به دنبال چه باید بگردم. نمی دانم آرامش را کجا و در چه  پیدا خواهم کرد ....و سخت سرگردانم از این نمی دانم ها...به قول مولانا

مرا پرسی که چونی؟

بین که چونم

خرابم، بیخودم، مستِ جنونم

   + مسیح اسمعیلی ; ۱٢:٠٦ ‎ب.ظ ; جمعه ۱۸ اردیبهشت ۱۳۸۸
comment نظرات ()

گوری به عمق آفرینش حوا

قدح چون دور ما باشد به هوشیاران مجلس ده

مـرا بگـذار تا حیـران بمـانم چشـم در ساقی

 

 

نگاه کن

 دست و دلم  می لرزد

رها می شوم

در هم می پیچم

در رهگذار باد

نه دیگر

خواب هیچ ستاره ای را نهان نخواهم کرد

بگذار قابله ایمانم را  بزاید

این شیون در گلوی من مانده ست

که سیب وسوسه ای بود

از توطئه ی خدایان مست

و نوای ممنوعه

حکایتی  همیشگی

 

 

 

 

پی نوشت:

پنجره را باز می کنم، سوز سردی دارد امشب، باز باران دل را می لرزاند! ...تمام کوچه امشب دهن کجی می کند بر دل تنگ ام!....آسمان رهاست و انگار همه چیز خوب است، واقعاً همه چیز خوب است!

 اما به قول یکی: روز و روزگار خوش است و زندگی بر وفق مراد، تنها دل ما، دل نیست!

 

 

 

 

پی نوشت فرهنگی من!

ماجرای بیوتن و امیرخانی .... در ادامه

ادامه مطلب
   + مسیح اسمعیلی ; ۱٢:٠٧ ‎ق.ظ ; جمعه ۱۱ اردیبهشت ۱۳۸۸
comment نظرات ()

شوقی غریب

ای درویش اگر دیده نهان بین بگشایی ببینی که عشق و عاشق و معشوق هر سه یکی است.

رساله لوایح  عین القضات همدانی

 

با این پرنده که آواز می خواند
                        و سرشار می کند

یاد مرا از شوقی غریب

با این کتان ابر
            که چون قوی سپید
                                    در آغوش آب های عاصی ِ شناور

و باد نرم خیس صبحگاهی
                        که از دیار افسون  می آید
                                                و بوی یاس های باغ همسایه را

دلشوره ی شیرین

                    درخاطرم جان می گیرد

پشت درختان پر شکوفه بادام

زیر رگبار کلمات ِدستانی که به رسم دلدادگی

                                        از سیب افتاده ای سخن می گویند!

                                                                       بی صدا به وجد می آیم

   + مسیح اسمعیلی ; ۱:٢٢ ‎ق.ظ ; یکشنبه ٦ اردیبهشت ۱۳۸۸
comment نظرات ()