بـــرهنه در بـــاد

جامانده ای در مرز جغرافیایی جنون

گلایه های ناتمام!

گویند سنگ لعل شود در مقام صبر   آری شود ولیک به خون جگر شود

حافظ

 

 

پاییز

 

      نرم نرمک

            نفس می کشد

                                از پنجره های ممنوع شهر

                                                             بی خیال و ساده و لجباز

                                        نبایدهای عاشقانه  را

در خطوط تن دوشیزگان

                                    شرم می کند

                                                   از چشمان تو

                                                       بر مدارشرجی شصت درجه

 

                                         کجای دلم را گرفتی

که به تو

         می رسند همه حرف هایم

                           با هجای از  فاصله و دلتنگی

                                                          ناگزیر  می شکند

                                مانیفست های تلخ عاشقانه ی تو

   بی هیچ اعتراضی

                  لای به لای  تقویم  دلگرفته

                                              پنجره را باز کن

                                                                     و بگذر

                                                  از دیالوگ های تکراری

 و گلایه نکن

از غربت زنانگی ِ وامانده میان بوسه های قرضی

                                                            هر صبح

                                                                     جان بگیر

                                باآواز غمگین پرنده ی کوچک از گلوی انتظار

 عبور کن

                  خاطره های ماندگار هزار سال

                                 سکوت روزانه ی هشتادوچندمین

                                                       سالگرد تولد و مرگ را ...

 

 

 

 

 

پی نوشت:

همیشه از ناتوانی واژه ها دلم می گیرد.... که چه قدر این کلمات در بیان احساسات آدمی عاجزند . تو تنها می توانی بگویی دوستت دارم... اما کسی چه می داند در دلت چه هیاهوی پرباست . ..

   + مسیح اسمعیلی ; ۱:٠٦ ‎ق.ظ ; چهارشنبه ۱ مهر ۱۳۸۸
comment نظرات ()

زنی به طعم خاک

گاه آن چه مارا به حقیقت میرساند خود ازآن عاری ست...

                                                                       (مارکوت بیکل...ترجمه احمد شاملو)

 

 

 

 بر بکارت پر هراس خویش

چون انعکاس بی جان آیینه

 ازپس پرده های شب لبخند می زنم

هر ثانیه

با زوایای گنگ چشمان تو

به تماشا نشسته ام

زن بودن خویش را

در امتداد خطی از  دلتنگی و پایان عاشقی

کَسی از من عبور می کند

بی آن که بداند

تمام می شوم

بی هیچ تلنگر و نشانه ای....

 

 

 

 

پی نوشت:

سکوت را نفس می‌کشد قلب و ذهنم این روزها ...پهلو به پهلو می‌شوم، خوابم نمی‌برد. در دلم، تو را نقش می‌زنم، تو را خیال می‌کنم، می‌خواهم تو را بنویسم، نمی‌شود! واژه نیست تا کلمه کنم...بعضی ماجراها هست که سینه به سینه روایت می‌شود.... حرف‌ها دارم که باید لب به لب بگویم با تو... هستی و نیستی... پس دوباره زل می‌زنم به تاریکی، آهسته و آرام می‌خوانم:

گر آن عیار شهرآشوب، روزی حال من پرسد

بگو خوابش نمی‌گیرد، به شب از دست عیاران

 

 *******

مادام بواری راهم بخوانید!‏

   + مسیح اسمعیلی ; ٢:۱٥ ‎ق.ظ ; سه‌شنبه ۱٧ شهریور ۱۳۸۸
comment نظرات ()

دارکوب من !

لخته،
      لخته،
             خون تازه غروب
در رگان ِ درّه می کند رسوب
قطعه قطعه می کند
                            نوای جوی را
اَرَّه صدای دارکوب

محمدرضا شفیعی کدکنی

 

تکرارمی کند

مدام ،می کوبد

و تکرارمی کند

 

دارکوبی  در من است

 که باورنمی کند

نشاط درخت را

می کوبد

 و می کوبد

می کوبد

 

درخت

تن نمی دهد به تردید مدام ضربه ها

دانسته است

سبزم

هرگاه  تو را دارم!

 

 

 

پی نوشت:

مرا چه می شود...آسمانم  گرفته و موج دریا هیچ را برایم تداعی نمی کنند امروز از باران بارانی ترم و از موج دیوانه تر... نمی دانم این روز ها کدامین نگاه را می جوییم هیچ نگاهی قلبم را نمی لرزاند ولی نشانه ای از تو مرا تا اوج می برد تا بی نهایت صدا.. تا همیشه ...

   + مسیح اسمعیلی ; ۱٢:۳٥ ‎ب.ظ ; دوشنبه ٩ شهریور ۱۳۸۸
comment نظرات ()

کمی برای خودم

گفت : احوالت چطور است ؟

گفتمش : عالی است... مثل حال گل !...حال گل در چنگ چنگیز مغول 

قیصر

 

 

 در واژه واژه  حرف هایم

کبوتری  است

خفته

با هزاران هزار

  بهانه ی عاشقانه در گلو

 

 

 

پی نوشت:

نه زبانم از زمزمه نام تو و ترانه باز می ماند !...نه بغضم فرو می رود ! در این روزها و شبانه های بی تو...دلم خواب ستاره ها را  می بیند.... ستاره  هایی که تو بر گیسوانم می زنی  !... خوشه به  خوشه

 

 

 

   + مسیح اسمعیلی ; ٦:۱۸ ‎ب.ظ ; دوشنبه ٢ شهریور ۱۳۸۸
comment نظرات ()