بـــرهنه در بـــاد

جامانده ای در مرز جغرافیایی جنون

بگذار سپیده بدمد!!

وسوسه ی باد و من رها

             در تکرار ِ تلخ ِ ترانه ها ی تو

                                         چه قدر مانده است؟!

                                                         تا ازبوس  و آغوش پرم کنی؟ !! 

 که  تاب ندارم

                 - دلم دیوانه ست -

                                       بگذار سپیده بدمد!

            نرم

                                      لطیف                                                                         عاشقانه

 در این آسمان  آبی ِ عریان

                              تا عطر داغ گونه های کالم

         خوابت را نوازش کنند

                                                   با بوسه ای آفتابی !!!   

   + مسیح اسمعیلی ; ۱٢:٢٤ ‎ق.ظ ; چهارشنبه ۸ اسفند ۱۳۸٦
comment نظرات ()