بـــرهنه در بـــاد

جامانده ای در مرز جغرافیایی جنون

بیچاره من ....بیچاره حوا!!

و آنگاه که عشق ِ بیقرار 

نفس می زد  

 در صبح ظهور زمین

 روح نا آرامی  

 مرا سکوت می آموزد 

 این روایت تو به توست 

 ای حوا زاده  گندمگون

- رنگ گندمی بی نان - 

 دروکن گریه هایم را 

 برتن خشک خاک  

در پس التهاب لحظه ها 

 به یاد بهارهای رفته .... 

چموشی چرا ؟!! 

 مادیان بی سوارم

 آغاز فصل کوچ است و غریبی ...

   + مسیح اسمعیلی ; ٩:۱٢ ‎ب.ظ ; جمعه ۱٧ اسفند ۱۳۸٦
comment نظرات ()