بـــرهنه در بـــاد

جامانده ای در مرز جغرافیایی جنون

عیش مکن غافل از دل من!

 

روزشمارمن

اندوهی گسترده ی از

واژه های مه گرفته

 

وقتی می نشینم به نوشتن

                        سرم گیج می رود

                                    از چرخیدن به دور کلماتی

  که نمی دانم چیست؟!

 

زمزمه می کنم 

آهسته زیر لب

برمن ببخشایید

سطرهای آشفته

                  نام های شوریده

                                           ویرگول

                                                         نقطه

 

می پیچیم در خودم

نه! در چیزی شبیه خودم

 

دلتنگی هایم  را یک به  یک دور می زنم

پیچ در پیچ!!!

 

و باز می رسم

به همان ابتدای طلوع و غروب مدام

 

                                           این بن بست های لعنتی که مثل سراب

 

- فریاد می زند

           در وعدگاه

                          هیچ کس نیست

                                    در وعدگاه زمان ایستاده است

                                                                  چه می خواهند از من ؟

 این واژه های پیچ در پیچ

که هیچ راهی به رهایی ندارد!

 

انگاری در اندام هراس می پیچم

پشت به پشت  واژه ها

 

                                                                       قانع به سه نقطه

 

بی ربط  نوشت:

وقتی می شود که  قیافه ات شبیه هیچکدام از آدمهایی که فکر می کردی بودی، نباشد. هی مکث می کنی و هی سعی برای اینکه یک جور با این معناهای تودر تو کنار بیایی.

 

 

 

 

   + مسیح اسمعیلی ; ٤:٤٢ ‎ب.ظ ; شنبه ۱٥ تیر ۱۳۸٧
comment نظرات ()