بـــرهنه در بـــاد

جامانده ای در مرز جغرافیایی جنون

شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هایل...

 «ما پیش از آنکه به اندیشیدن خو کنیم ، به زیستن عادت می کنیم »

                                                       آلبر کامو / افسانه‌ی سیزیف

 

گاهی یک آهنگ، یک شعر، یک ترانه بهانه می‌شود برای یادآوری‌ بهترین حادثه‌ی زندگی‌ات.نخستین عشق ، بوسه ، دلهره و  دلتنگی یک هم‌آغوشی ماندگار ! همان‌قدر قوی ست  که باور می کنی همه خاطرات‌ سرشار عطرفراموشی شده اند، اما هنوز رنگ و لعاب خودشان را حفظ کرده اند و حال من ، خودم را رها  می کنم  میان این‌همه «گاهی‌» می گذارم تا  بر دلم از آهی و حسرتی ، دلتنگی‌ غریبی   نقش ببندد!

***

مثل یک سیلی می‌‌ماند؛ واقعیت که توی گوش‌ات می‌زند که این ا ست، این زمین خالی‌ برهوت همان جایی‌ست که عزیزترین آدمهای تو،زندگی 

 م          ی           ک          ن         ن            د!

***

سردرگم هستم، رشته‌ی افکارم از دستانم در رفته است  و چنان در خود پراکنده شده‌ام که نگو. نمی‌دانم نفس کشیدن چطور یادم نرفته !نبرد سختی را در پیش گرفته ام و شاید به نیمه راه رسیده ام با موفقیت!!!

 

 

 

 

پی نوشت :

ببخش

 با یک حرفم دلت را آزردم

به خاطر حرف های ملتمسانه ام  ببخش

اگر می خواهی از زبان دارم بزن، امابه خاطر چشمانم که دوست دارند ببخش

هر جا که برود، آن که رو سوی شما دارد

تنها به آتش تو سوخته دور منزلت پروانه وار می گرد

به خاطر نقش نقش رد پایم ببخش

تو خودت نامت را بر دلم نوشتی

تو طعم محبت را به من چشاندی

هیمه آتش آزرده خاطری را نشانم دادی

 به خاطر چشمان خاکستر شده ام ببخش.

 

                                     نصرت یوسف اوغلو کسمنلی در (1946 - 2003)

 

   + مسیح اسمعیلی ; ۱۱:٤۱ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ٢٢ آبان ۱۳۸٧
comment نظرات ()