بـــرهنه در بـــاد

جامانده ای در مرز جغرافیایی جنون

شوقی غریب

ای درویش اگر دیده نهان بین بگشایی ببینی که عشق و عاشق و معشوق هر سه یکی است.

رساله لوایح  عین القضات همدانی

 

با این پرنده که آواز می خواند
                        و سرشار می کند

یاد مرا از شوقی غریب

با این کتان ابر
            که چون قوی سپید
                                    در آغوش آب های عاصی ِ شناور

و باد نرم خیس صبحگاهی
                        که از دیار افسون  می آید
                                                و بوی یاس های باغ همسایه را

دلشوره ی شیرین

                    درخاطرم جان می گیرد

پشت درختان پر شکوفه بادام

زیر رگبار کلمات ِدستانی که به رسم دلدادگی

                                        از سیب افتاده ای سخن می گویند!

                                                                       بی صدا به وجد می آیم

   + مسیح اسمعیلی ; ۱:٢٢ ‎ق.ظ ; یکشنبه ٦ اردیبهشت ۱۳۸۸
comment نظرات ()