بـــرهنه در بـــاد

جامانده ای در مرز جغرافیایی جنون

گلایه های ناتمام!

گویند سنگ لعل شود در مقام صبر   آری شود ولیک به خون جگر شود

حافظ

 

 

پاییز

 

      نرم نرمک

            نفس می کشد

                                از پنجره های ممنوع شهر

                                                             بی خیال و ساده و لجباز

                                        نبایدهای عاشقانه  را

در خطوط تن دوشیزگان

                                    شرم می کند

                                                   از چشمان تو

                                                       بر مدارشرجی شصت درجه

 

                                         کجای دلم را گرفتی

که به تو

         می رسند همه حرف هایم

                           با هجای از  فاصله و دلتنگی

                                                          ناگزیر  می شکند

                                مانیفست های تلخ عاشقانه ی تو

   بی هیچ اعتراضی

                  لای به لای  تقویم  دلگرفته

                                              پنجره را باز کن

                                                                     و بگذر

                                                  از دیالوگ های تکراری

 و گلایه نکن

از غربت زنانگی ِ وامانده میان بوسه های قرضی

                                                            هر صبح

                                                                     جان بگیر

                                باآواز غمگین پرنده ی کوچک از گلوی انتظار

 عبور کن

                  خاطره های ماندگار هزار سال

                                 سکوت روزانه ی هشتادوچندمین

                                                       سالگرد تولد و مرگ را ...

 

 

 

 

 

پی نوشت:

همیشه از ناتوانی واژه ها دلم می گیرد.... که چه قدر این کلمات در بیان احساسات آدمی عاجزند . تو تنها می توانی بگویی دوستت دارم... اما کسی چه می داند در دلت چه هیاهوی پرباست . ..

   + مسیح اسمعیلی ; ۱:٠٦ ‎ق.ظ ; چهارشنبه ۱ مهر ۱۳۸۸
comment نظرات ()