بـــرهنه در بـــاد

جامانده ای در مرز جغرافیایی جنون

بگو چه چیز را بهانه کنم !

آنچه هست ، تا آنجایی واقعی است که مشتاقانه خواسته شود.

ماکس شلر

 

می‌شناسم‌ات‏

                   باور کن‏

سال‌هاست

            گونه‌هایم ‏

                     وام‌دار باران‏

                                         و یادگار باد است

‏ پنهان از ماه

              دست‌هایم

                            چنگ می زند

                                                  به درخت‏

به‌سان لحظه‌ی ناب دل‌کندن‏

                                  به‌زیر سنگینی نگاه‏ تو

محو می‌شوم

              بی‌ آنکه بخوانی مرا

با زبان بوسه‌ها‏

                  من ازتو

  دور می شوم

-         روزی در همین نزدیکی‏ -

تنها

 

سکوت  شب

                کش می آید

                                    در آغوش باد

نرم نرمک

       به سادگی ریزش کلمات‏

                           در  روزمرگی و فراموشی یادها!

 

 

 

 

پی نوشت:

می دانی چه قدر دلم می خواهد این صفحات زندگی را تند تند رد کنم؟ می دانی چقدر مشتاقم یواشکی صفحه آخر را باز کنم و ببینم چه می شود؟  

تو فکر می کنی قصه چندین هزار ساله  دلتنگی را پایانی هست؟

راستی امروز درست بیست و نه سال از آغاز دلتنگی من می گذرد!

 بگو چه چیز را بهانه کنم ... در این سه شنبه  که روز من است!

 

 

 

   + مسیح اسمعیلی ; ۱٢:٠٠ ‎ق.ظ ; سه‌شنبه ۸ دی ۱۳۸۸
comment نظرات ()