بـــرهنه در بـــاد

جامانده ای در مرز جغرافیایی جنون

بوی دریا چسبیده به تنم

خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است

چون کوی دوست هست به صحرا چه حاجت است

حافظ

 

 

 

 

 

تن های عاصی

      با نفس های مدام  باد

همخواب می شوند

از ارتفاع برهنه

در انزوای تن

در بوی بستری از تو

شبیه تکه های تنم

                                                    _ سکوت_

وقتی تمام فاصله

            از من آغاز می شود

 و خواب می رسد

به سمت دریا

در کنار نفس های من

                وقتی که تجربه های کبود تکرار

                                    تعبیر توست !

 

راستی

         چرا آینه شبیه تو  رفتار می کند!

 

 

 

 

 

 

پی نوشت:

عجیب دلهره دارند، این شب‌ها!

و

زندگی این روزهایم چه قدرپر از کارهای نکرده است. انگار باید عمیق تر شوم در مفهوم زمان.

 این روزها دور برم پر از قصه نگفته است....

 

   + مسیح اسمعیلی ; ۱٢:٤٥ ‎ق.ظ ; یکشنبه ۱۱ بهمن ۱۳۸۸
comment نظرات ()