بـــرهنه در بـــاد

جامانده ای در مرز جغرافیایی جنون

بازخوانی غزل مولانا

این روزهای تیره

             این آسمان ابری

این سال شوم بد نام

               ما و غمی که دیدی

«در خواب دوش پیری

                    در کوی عشق دیدی

با دست اشارتت کرد

                      که عزم سوی ما کن»

 

آن چشمهای گریان

              آن سینه های تفته

آن گور تنگ و تاریک

             فریادهای خواهر،

در گوشه ای نشستی

             آرام و خوش سرودی:

«دردیست غیر مردن

                       کان را دوا نباشد

پس تو چگونه گویی

                        کاین درد را دوا کن»

 

من دوش دیده بودم

           لرزیدن تنت را

چشمان کم فروغت

           می گفت با زبانی:

«رو سر بنه به بالین

             تنها مرا رها کن

  ترک من خراب

             شبگرد مبتلا کن»

 

- اینک من و سکوت و

          یک پرسش کشنده

عدلت کجاست یا رب؟

          ای آسمان نشسته!

«خیره کشی ست ما را

                        دارد دلی چو خارا

بکشد کسش نگوید

                       تدبیر خون بها کن»

- «بر شاه خوبرویان

                     واجب وفا نباشد

  ای زرد روی عاشق

                      تو صبر کن وفا کن»

 

 

نوروز تلخ و تیره

هر سوی خانه ناله

لبخندهای مرده

چشمان خیس و خسته

«ماییم و آب دیده

                در کنج غم خزیده

بر آب دیده ما

                  صد جای آسیا کن»

«ماییم و موج سودا

                        شب تا به روز تنها»

«پس تو چگونه گویی

                        

                    بگزین ره سلامت

                                          ترک ره بلا کن. . .»

 

                                                                  سید مهدی زرقانی 

   + مسیح اسمعیلی ; ۱۱:٢٥ ‎ب.ظ ; دوشنبه ٢٢ امرداد ۱۳۸٦
comment نظرات ()