بـــرهنه در بـــاد

جامانده ای در مرز جغرافیایی جنون

دلم آشوب دریاهاست

ورق می زنم

رویا های مرد گان را

مانند کولی های مسافر

در سلولهای سرد این سطرها ...

لا به لای هرزگان کور

پیکره ام را در سیاهی می پوشانم

وعریان ترین حرف هایم

در ردای شرم پنهان

 ...

دوباره تردید

بی سبب                                                                               

از میان انگشت هایم                                                              

م

            ی

                        چ

                                    ک

                                                د

بشمار !!!

زیر پلک های بسته

هو هوی کولیان

چشم دریده را

که بر صورتم سیلی می کوبند!

- آه -

اهلی نیستم؛ نبودم

در کنار تو

پس بگذار

سطرها سکوت کنند!!!

   + مسیح اسمعیلی ; ۸:٥٤ ‎ق.ظ ; یکشنبه ٢٠ آبان ۱۳۸٦
comment نظرات ()